Τι είναι «τέχνη»;

Ό,τι κι αν ήταν μέχρι το 1917, αυτό που λέμε “τέχνη” έγινε τότε κάτι ακόμα, όταν ο Μαρσέλ Ντυσάν (Marcel Duchamp) πήρε ένα ουρητήριο, το έστησε σε μια βάση και το υπέβαλε ως έργο τέχνης σε μια έκθεση, με το όνομα “Fountain 1917” (άλλοι το μεταφράζουν ως “πηγή” και άλλοι ως  “κρήνη”).

Ο βιογράφος του Κάλβιν Τόμκινς (Calvin Tomkins) γράφει – απο ειρωνεία ή απο γλύψιμο – ότι «με λίγη φαντασία βλέπεις στις απαλές καμπύλες του έργου μια μαντόνα της Αναγέννησης ή έναν καθισμένο Βούδα». Και το 2004 μια επιτροπή βρετανών τεχνοκριτικών δηλώνει πως είναι το έργο που άσκησε την πιο μεγάλη επιρρόη στη σύγχρονη τέχνη του 20ου αιώνα. Συνέχεια

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Διάκριση

Το «θέλω» της διάκρισης

Η ανάγκη για διάκριση είναι απο τα πιο βασικά θέλω του ανθρώπου. Το θέλω τροφή είναι μια φυσική πείνα που κάποια στιγμή χορταίνει. Αλλά το θέλω διάκριση είναι μια ψυχική πείνα με άπατο στομάχι. Στηρίζει μια βιομηχανία διαφήμισης που καλλιεργεί αυτή τη στέρηση. Το ρούχο, το αυτοκίνητο, το ρολόι, οι διακοπές, η σχολική τσάντα του παιδιού που λένε «ιδού, είμαι καλύτερος». Αλλά και τα «πνευματικά» προϊόντα όπως πίνακες, διαλογισμό, συναυλίες, εκδρομές στο Άγιον Όρος. Σού δίνουν μια θέση στη σκάλα της διάκρισης για να ξεχωρίζεις απο τους αποκάτω και να κοιτάς τους αποπάνω. Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under Διάκριση

Πυραμίδες κυριαρχίας

Η πείνα για κυριαρχία μεθάει κι αλλάζει τον άνθρωπο. Ζητά πυραμίδες για να σταθεί στην κορυφή. Μπορεί να’ναι σε μια οικογένεια ή σ’ένα κράτος.

Όλες μαζί οι πυραμίδες αποτελούν την κοινωνία. Ολίγοι στην κορυφή και οι πολλοί στη βάση. Μια τούρτα όπου εναλλάσσονται στρώσεις κυριαρχίας και υποταγής.

Στη μέση οι επιστάτες: στελέχη, διοικητές, βουλευτές, μητροπολίτες, διευθυντές. Υποτελείς στους αποπάνω, κυρίαρχοι στους αποκάτω.

Σχολιάστε

Filed under Κυριαρχία

Το «θέλω» της κυριαρχίας

Το θέλω της κυριαρχίας είναι σκέτη ενέργεια, πυρετός ζωής. Τυφλό μουγγό βουβάλι, μια δύναμη που πρέπει κάπου να ριχτεί. Πού να ριχτεί; Όπου δείχνουν οι δρόμοι της εποχής. Κι εκεί θα βρει τα μάτια και τη γλώσσα του. Φτιάξε τον ίδιο άνθρωπο, σε τρια αντίγραφα. Ρίξε τον σε τρεις εποχές, η καθεμιά με άλλες αντιλήψεις. Στη μια εποχή θα γίνει οπλαρχηγός, στην άλλη εφοπλιστής και στην τρίτη υπουργός. Η αντίληψη της εποχής – το πώς βλέπουμε τους άλλους και τον εαυτό μας – είναι ο καβαλάρης πάνω στο βουβάλι: αυτός δείχνει στο θέλω τι να θέλει.

Σχολιάστε

Filed under Κυριαρχία

Δυο μεγάλες πείνες

Δύο μεγάλες πείνες κινούν τους ανθρώπους. Το θέλω για κυριαρχία και το θέλω για διάκριση. Το ένα ζητά την υποταγή των άλλων. Το άλλο ζητά την αναγνώριση: να τραβά το βλέμμα. Φτιάχνει μια πρόσοψη που λέει «αυτός είμαι». Μετρά το πώς οι άλλοι σε βλέπουν, για να σε βλέπεις κι εσύ καλύτερα. Γιατί η παράσταση είναι κι αυτή μια πραγματικότητα.

Σχολιάστε

Filed under Πάθη

Η ελπίδα ως «φάρμακον»

Το “φάρμακον” είναι και γιατρειά και φαρμάκι, ανάλογα με τη δόση. Έτσι και το “πάθος”· ανάλογα με τη δόση. Απο όλα τα πάθη, το πιο “φάρμακον” είναι η ελπίδα, η προσδοκία. Μια προσεκτική δόση φέρνει πιο κοντά το εφικτό. Μια μεγάλη δόση οδηγεί στην αυταπάτη. Κι ενθαρρύνει τους πλασιέ τών υποσχέσεων.

Σχολιάστε

Filed under Πάθη